I. Wprowadzenie i Sylwetka Patrona

Słowo savoir-vivre oznacza „umiejętność życia” – w praktyce to dobre wychowanie, kultura osobista,wrażliwość oraz szacunek wobec drugiego człowieka. Nasz Program Wychowawczy na rok szkolny 2026/2027 ma za zadanie nie tylko uczyć uczniów zasad dobrego zachowania, ale także inspirować ich do budowania dojrzałego charakteru, odwagi moralnej oraz dążenia do prawdy i dobra w codzienności.

Święty Stanisław Kostka (1550–1568) – Patron Programu

Święty Stanisław Kostka to patron dzieci i młodzieży, który w młodzieńczym wieku osiągnął łaskę dojrzałej świętości i reprezentował postawę autentycznej klasy oraz życiowej pasji. Zostawił po sobie prostą i przejmującą receptę na wartościowe życie: wierność sumieniu, miłość do Boga oraz zaufanie większe niż lęk.

Droga Odważnego Serca: Gdy rodzina sprzeciwiała się jego pragnieniu wstąpienia do nowicjatu jezuitów, Stanisław ruszył pieszo z Wiednia przez Augsburg i Dillingen aż do Rzymu. Ta piesza wędrówka stała się symbolem młodzieńczej odwagi, nieulegania wygodnictwu i gotowości do podjęcia trudu w imię wyższych wartości.

Odwaga bycia sobą i odporność na presję: Stanisław nie dał się zwieść pędowi za modą, bogactwem,czy bezmyślną rozrywką. Miał odwagę sprzeciwić się utartym schematom, zachowując wolność serca i niebywałą klasę.

Praca nad charakterem („czujny ogrodnik”): Nie był człowiekiem, który usprawiedliwia słabość słowami „taki już jestem”. Przypominał raczej czujnego ogrodnika, który konsekwentnie wyrywa chwasty grzechu i niedbalstwa, aby w jego życiu mogły wyrosnąć piękne owoce szlachetności.

Kultura osobista i takt: Słynął z wyjątkowej łagodności, skromności i uprzejmości wobec każdego człowieka, wyznaczając wysokie standardy relacji rówieśniczych oraz kultury słowa.

II. Potrójne Przesłanie Wychowawcze

Wokół postaci św. Stanisława Kostki i jego życiowej dewizy budujemy potrójne przesłanie skierowane do całej społeczności szkolnej:

1. Dla Młodych – Odwaga marzeń i bycia sobą: Nie zaniżajcie marzeń. Pytajcie, do jakiego dobra wzywa Was sumienie i idźcie w tym kierunku – nawet małymi krokami. Uczcie się asertywności,szacunku dla samych siebie i przeciwstawiania się presji otoczenia.

2. Dla Rodziców i Wychowawców – Cierpliwe towarzyszenie: Rozpalajcie w młodych mądre pragnienia. Towarzyszcie im cierpliwie swoim własnym przykładem, obecnością oraz budowaniem relacji opartych na zaufaniu i życzliwym przewodnictwie.

3. Dla Wszystkich – Codzienne „Ad maiora”: „Większe rzeczy” to nie odległe i nieosiągalne ideały,ale codzienna uczciwość, wrażliwość na potrzebujących, kultura osobista w prostych gestach i odwaga czynienia dobra w zwyczajnych sytuacjach życia.

III. Cele Programu Wychowawczego

1. Praktyczny savoir-vivre: Ukazanie dobrego wychowania nie jako sztywnej etykiety, ale jako pomocnej i praktycznej umiejętności ułatwiającej codzienne relacje w szkole, domu i społeczeństwie.

2. Kształtowanie postaw: Wychowanie do empatii, odpowiedzialności za słowa i czyny,punktualności oraz wysokiej kultury osobistej.

3. Szkoła charakteru: Inspirowanie uczniów do naśladowania szlachetnej postawy św. Stanisława Kostki w pokonywaniu własnych słabości i dążeniu do rozwoju.

4. Wspólnota wychowawcza: Zacieśnienie współpracy między szkołą a domem rodzinnym we wspólnym kształtowaniu młodego człowieka.

5. Przygotowanie do dojrzałości: Kształtowanie umiejętności kulturalnej dyskusji, szacunku dla różnorodności i odpowiedzialnego funkcjonowania w świecie realnym oraz cyfrowym.

IV. Plan Pracy – Harmonogram Miesięczny i Obszary Działań

V. Metody i Formy Pracy

• Dyskusje klasowe, pogadanki oraz warsztaty z zakresu savoir-vivre'u.
• Tworzenie szkolnych, domowych i klasowych kodeksów postępowania.
• Symulacje sytuacji społecznych, dramy oraz zabawy integracyjne.
• Współpraca z rodzicami oraz wspólne domowe akcje wychowawcze.
• Analiza postawy św. Stanisława Kostki i jego dewizy „Ad maiora natus sum”.

VI. Ewaluacja Programu

• Obserwacja zachowania uczniów w szkole, podczas uroczystości oraz w przestrzeni cyfrowej.
• Rozmowy indywidualne i grupowe z uczniami, rodzicami oraz nauczycielami.
• Analiza wytworów pracy uczniów (plakaty, kodeksy, ankiety ewaluacyjne).
• Podsumowanie efektów pracy wychowawczej podczas uroczystego zakończenia roku szkolnego.